vanmorgen D-day. Ik allereerst naar de tandarts eindelijk verlost worden van 2 kiezen waarvan er 1 al 2 weken ondraaglijke kaakpijn veroorzaakte. Die ook niet verdoofd kon worden ivm een ontsteking. Vanmorgen , vergezeld van lalalala pilletje(ofwel als je nu niet rustig wordt pilletje dan helpt niks meer dan een hamer) naar binnen. Vast ervan overtuigd dat ik het wel aan zou kunnen. Niet dus. Mond vol verdoving, auw doet zeer. Nog wat verdoving auw doet zeer…….en dan besluiten dat het weer klaar is voor vandaag. Wat zeg ik voor het eerste jaar. Ik ga naar huis, je ziet maar dat je mn kiezen te pakken krijgt maar ik ben weg …………Dat dit de oplossing niet is weet ik maar al te goed maar de angst is groter dan het gezond verstand.(of het gezond verstand is te klein kan ook natuurlijk) Dus de komende tijd zal ik moeten gaan beslissen wat er nu moet gebeuren. Denk dat ik zo’n mooi glaasje ga kopen waar tandjes inpassen. buisje Steradent voor kerst..Ach er zijn leukere kado’s natuurlijk.De tandarts verzekert me dat ook kunstgebitten met scheve tanden bestaan. Om nu met een Mc Cleans smile door t leven te gaan lijkt me 3x niks, dus ik wil mn eigen scheve tandjes terug.
Daarna op naar t ziekenhuis om de orthopeed te vragen of ie aub wil opereren. Die vraag hoeven we niet te stellen. Hij komt al binnen met: “Zo gaan we het nu eindelijk doen?” Binnen 5 minuten zijn we buiten, er is geen discussie of gesprek het is duidelijk voor hem. (voor hem was het vorig jaar al duidelijk)Het wordt geen kijkoperatie het worden zelfs 2 operaties voor de prijs van 1. Wat ik onthouden heb is dat er een stukje van het sleutelbeen gaat en nog iets maar door de lalala pilletjes ben ik het even kwijt. Maandag terugkomen voor een uitleg en gesprek dan zal ik het wel onthouden.
Op naar de afspraken juf voor de datum van operatie. “Oh meneer ik heb geen plaats……..o jawel tussen kerst en oud op nieuw”. Nou ik denk niet niet bries ik ondanks de lalala pilletjes, dan gaan we wel naar België, als we zo lang moeten wachten. Ze zoekt en zoekt en vind een plekje voor spoedgevallen. Na overleg met de orthopeed mag Frank daar komen en dat is 23 november. O het kan dus toch…………….
Op naar de bloedafname en het maken van een hartfilmpje en dan zijn we 4 uur verder……..ondertussen slispel ik , probeer een chocomelletje met een rietje naar binnen te zuigen en een broodje kaas te eten. Lastig met zoveel verdoving in je geveltje. Frank veegt de kruimels van mn wangen (waar zat die mond nou) en ik krijg dankzij de lalala pilletjes de slappe lach. Buiten vraagt hij heel vriendelijk of ik kippenpoten of pizza wil. Ik trap erin en prevel doe maar :kiffefoten. Weer lol (van zijn kant natuurlijk)
jaja het was weer een bere gezellige dag, we hebben weer gelachen, ik vooral als een boer met kiespijn…………Maar de kogel is door de kerk. Over 2 weken mag hij eindelijk beginnen aan herstel. Dat gaat ook nog wel zn tijd duren maar dan zit er hopelijk vooruitgang in en kun je aftellen naar volledig herstel. Dus de komende 2 weken worden nog druk. Nog snel wat dingetjes regelen en doen en dan volledige aandacht voor de revalidatie. En heel hard duimen dat er geen spoedgeval tussen komt waardoor alles uitgesteld wordt………..
kitty, zeg nog eens kippepoten!! goh wat lachen, beetje dom zittend op een bankje omdat de tijden niet goed aansluiten
het is dat jij zon lol had…………….ik vond het behoorlijk gênant eigenlijk
Hahaha, ik lig in ieder geval in een deuk Kitty, en je weet lachen is gezond. Nou Frank, nu maar zorgen dat jij het grootste spoedgeval blijft, dan weet je in ieder geval dat je geholpen wordt. Sterkte jullie.
Gr. Cor
lachen is voor ons als ademhalen Cor………….als je met een van beide stopt, komt t niet meer goed.
een dag niet gelachen is een dag niet geleefd