Gister naar de vakbeurs in Venray geweest. De dag ervoor al een poging gedaan, maar toen wou ons peugje niet naar t station. Dan neem je de bus ? Nee 1x per uur een busdienst en om 18.00 de laatste bus vanaf station. Hielden we 2 uur over om rond te lopen in Venray.
De uitnodigingen hadden we ieder jaar in de bus, maar nooit tijd om te gaan. Nu wel, alhoewel ik me bedacht dat het wel heel vreemd is om te gaan als ondernemer terwijl je net gestopt bent. Een beetje bevreesd voor de reacties was ik dan ook wel. Wetend dat je vertegenwoordiger van je auto bv ook daar rondloopt.
Nu moet ik al altijd even wennen aan de titel transportondernemer, met bijbehorend gedrag en uiterlijk vertoon. Maar oke een nette broek, de haren niet op standje föhn ontploft en een beetje een air opzetten moet lukken (alhoewel dat laatste gelijk weer in de eerste de beste prullenbak verdwijnt die ik tegenkom, geen poespas). Jak de dames die er lopen zijn of van de catering(dat waren nog de leukste dames ) of zo bont beschilderd en geplamuurd dat ik even twijfel aan het nut van dit bezoek. Opgelaten als een heliumballon kuier ik langs de stands met een blik van spreek me nu maar niet aan, want mij kun je niks meer verkopen. Zucht, steun, kreun ik vind het niks………totdat ik de nieuwe daf zie staan. Bohhhhhhh wat is ie mooi, en oh die MAN mag er ook zijn. Volledig uit mn rol dus. Maar dat praat wel lekker met collega’s.
totdat we bij de stand van Typisch transport komen…..Joop in de bocht en ik ben weer mn eigen zelf. Na een gezellig praatje (ja we komen straks terug) op naar de volgende stands. Dan komen we de brandstof leverancier tegen. Ouwe jongens krentenbrood, want Erwin ken ik al vanaf mn jeugd. Dat ie nou toevallig bij de brandstof leverancier ging werken was een toeval waar we pas achter kwamen toen hij voor t eerst langs kwam voor een zakelijk praatje, 4 jaar geleden. Hij belooft me zn oren open te houden bij transportbedrijven, je weet nooit hoe raar een balletje kan rollen wat werk aan gaat. Ik geef mn wensen door: dikke auto van de zaak, een 14e maand betaald en extra bonus bovenop 3 weken gebruik maken van het vakantie adres van de werkgever. (geintje natuurlijk)
Op zoek naar de Scaniastand, even handje schudden denk ik nog. Voor ik het weet zitten we met de verkoper, de man van Finance en de rayonmanager om de tafel. Nogmaals bespreken we de mogelijkheden en vooral onmogelijkheden van een doorstart. Men kan het niet geloven dat we echt stoppen. Ergens hopen ze dat we na een paar weken “Tot inkeer komen”. Een verkoper heeft waarschijnlijk niet zoveel kijk op het hebben van personeel. Wat dat niet allemaal kost en dat het op dit moment niet te betalen is. Dit is al vaker geopperd, lekker kort door de bocht: “Dan zet je toch een chauffeur op de auto?’ Waarschijnlijk een reactie van iemand die geen benul heeft. Dat we de uitstraling hadden van een koppel dat lol in hun werk had, dat zo positief bleef ondanks de tegenslagen, dat er voor ging neem ik aan als compliment van deze heren. Maar t besluit staat nog steeds vast. Wat komt dat komt, en daar kun je niet op vooruit gaan lopen als je gezondheid in het geding is.
Terug naar de stand van Typisch transport. Joop vraagt me waarom ik stop met mn column. Ik dacht dat het de beste keuze was. Immers ik ben niet meer actief in transport nu. Wat moet ik schrijven, ik maak niks mee nu. De boodschap is duidelijk………men heeft graag dat ik blijf. Genoeg meegemaakt, genoeg te vertellen nog. En straks op zn minst een partner van een chauffeur die vaak de hele week van huis is. (oke die invalshoek had ik nog niet bedacht) Ik neem het graag aan, wil helemaal niet totaal uit het transport, wat zeg ik ik wil graag blijven en wat nadenkers schrijven voor al die collega’s die het op prijs stellen. Op de valreep doen we nog even wedstrijd tassen uitdelen (promo artikelen) We eindigen gedeeld 1e alhoewel ik Joop verdenk van vals spelen. Maar lol hebben we wel.
Na wat hapjes, drankjes en leuke praatjes zijn we ‘s avonds om 22 uur thuis. Even naar de vakbeurs…………………..en we hebben genoten
recente reacties