stormachtig

Maandag vertrekken met behoorlijk goed weer richting Roermond. Ze voorspellen regen en die is welkom. Maar voorlopig is het een stralend blauwe hemel. In Roermond moeten we niet op het opgegeven adres zijn wordt me op een zeer botte manier meegedeeld. Ik denk dat meneer last had van het verlies van Oranje…….Het blijkt dat we naar de buren moeten. Omkeren en terug dan maar. Daar worden we aangesproken door een Portugese chauffeur die alleen verstaanbaar kan maken dat hij wat aan zn auto heeft en dat hij de politie wil spreken. Frank loopt met hem mee en roept me dan. Bijna 2 meter zeil aan de achterkant en een dikke meter lang aan de voorkant is gesneden. Lading uiteraard ook  gejat. We bellen de politie met de mededeling dat we ongeveer nog een uur daar zijn om eventueel te vertalen. Netjes binnen 20 minuten stopt de politie auto. De agente vertelt dat ladingdiefstal op dit moment erg in de belangstelling staat van de instanties. Uitgebreid foto’s maken, papieren nakijken (de chauffeur heeft geeeeeeeeeen idee wat zn lading is). Frank moet zn telefoonnummer achterlaten voor eventuele vragen.
Wij vertrekken naar Rotterdam en komen de eerste bui al tegen. Heerlijk het regent! aAls ik buiten kom bij t tankstation is het geen regen maar een hoosbui. Alhoewel de auto hooguit 30 meter verderop staat betekent dit een nat pak. Mogelijkheid 1: lopen en heel erg nat worden (op klompen kan ik niet rennen) of klompen uit en op sokken in draf naar de auto. Het wordt t laatste, tot grote hilariteit van al dat schuilend volk. Maar het is heeeeeeeeeeeerlijk.
Bij t tanken stap ik uit de auto en stap zo een plas pislauw regenwater in. Oke na 3 uurtjes werk al 2 paar sokken kliedernat, wat dat betreft een record. In Rotterdam waait hier en daar een auto om . Op maandag genieten we nog, op woensdag staan we doodsangsten uit als we in het noodweer terecht komen. Met een lege container door een razende storm is geen aanrader. Een zeer eng natuurverschijnsel waarbij de takken niet naar beneden knallen maar horizontaal door de lucht heen vliegen. We worden letterlijk bekogeld met takken. Als we eindelijk bij de afslag zijn denk ik even dat er iemand tegen ons oprijdt van achter. Een vreselijke duw in de rug, de auto die schuift, niks kunnen zien door de raam omdat de ruitenwissers geen functie hebben, en alleen maar klappen tegen de auto van takken. Niet echt geweldig (ronduit eng). Zo plotseling als het komt is het weer weg. Achteraf horen we dat die windhoos 12 km verderop een mevrouw gedood heeft en een camping omver geblazen. Daar word je stil van………………..

Even van te voren zien we zonder aanwijsbare reden een auto rondtollen voor ons. Veel stof en een steeds weer botsende auto tegen de vangrail. Voor je beseft wat daar gebeurt sta je dr al naast. Gelukkig hoef ik er niet uit om te helpen want er stoppen al wat personenauto’s. Dat beeld van die mevrouw in dr auto, dat zo giga geschrokken gezicht…….het blijft je bij. De foto is toeval, ik was net bezig om een foto van de zwarte lucht te maken toen dit gebeurde. Links een stofwolk waar dus de auto tegen de vangrail klapt.

Zo moeten we deze week ook whirlpools lossen. Ik krijg het heen en weer als ik zie hoe de auto met de luchtvering akelig kort bij de stoep staat. Wel krijgen we de aanbieding om even plaats te nemen in het gevulde showmodel, maar ik sla maar beleefd af. Niet nog eens natte sokken zullen we maar zeggen…………

Behoorlijke zielige aanblik eigenlijk……….

Zo moeten we ook een paar keer wat containers met auto’s laden voor een of ander verweggiestan land. Niks mis mee , alleen het wachten duurt zo lang en met die mannen kun je niet praten. Ze begrijpen weinig Duits en hun taal spreek ik weer niet.  Daarbij is het een beetje achterdochtig volk (of komen ze zo over). Ik wil zien wat er in de container gedrukt wordt maar hun hebben het liever niet dat je erbij staat. (of zo voel ik dat). Als je als vrouw daar rond loopt voel je een bepaalde afstandelijkheid/ afkeur die je, zoals ik deze week ontdekte, alleen kan doorbreken door zelf achter t stuur te kruipen en de auto te verzetten. De loods loopt in no time leeg en met veel armgebaar en kabaal bekijken ze even wat ik ga doen. Voor ik uit de auto ben, is iedereen weer weg……Als ik de papieren ga halen moet ik een bedompt kantoor in, vol mannen. Slik, shit, pfffffffffffffffffff………….
maar er wordt een joch van zn stoel gegooid en ik moet gaan zitten. Nee ik wil niet, begrijpen ze niet. Dan maar zitten……ik wordt als prinses behandeld inclusief hoofdknik. Ik verzeker je, ik kom totaal verward weer buiten. Zeer duidelijk wij begrijpen mekaar totaal niet.
Wachtend op export….

Vrijdag zit niks mee, we moeten lossen op 15 km van huis, maar men heeft niet zo’n haast. Dus wachten en uitgebreid de hond uitlaten. Na te lossen moeten we naar  Heijen maar daar is de lading niet klaar. Gelukkig hoeven we niet tot 19 uur te wachten maar mogen we naar Zonhoven (jawel de hele route terug). Bij de fabriek vertelt de portier dat de lading verspreid staat…..Zucht na 10 paletten op naar t volgende adres. Daar doet de meldpaal t niet. Wij horen wel iemand gillen maar hij hoort ons niet………Handig vooral als je naar kantoor loopt , er niemand zit en ook die intercom het niet doet….Maakt niet uit, we mogen door en gauw geladen. Op naar Rotterdam maar t wordt wel erg laat allemaal. Eten, naar huis pff dat wordt 1 uur s’nachts. We blijven waar we staan en eten wat. Gaan lekker naar bed en zaterdagmorgen naar huis. Gezellig samen met het vakantieverkeer op naar t zuiden.