vliegles

Zondagavond vertrokken richting noord Frankrijk waar we 3 adressen zullen lossen. Het weer is ongelofelijk slecht.De regen klettert zo hard dat we mekaar amper verstaan in de cabine. Grrrrrrrr alweer regen als het mijn beurt is om te rijden. De trailer zit goed vol. En als beginneling rijdt dat niet altijd even lekker als er wat veel gewicht op zit en dan ook nog zwaar van kont is. Het loopt bij de adressen echter ongelofelijk gesmeerd en in no time zijn we weer op weg naar Nederland.

Dinsdag hebben we bijna een thuiswedstrijd als we moeten laden bij de lokale stinkfabriek. En daar wil het voor geen meter opschieten.De beide zijkanten moeten eraf,er weer op en er weer af omdat we op 2 plaatsen moeten laden. Fitness training tijdens het werk dus. We zijn verplicht om veiligheidsvestjes,veiligheidsschoenen en een helm op te hebben. Dat laatste hebben we nog niet maar we komen langs de zaak waar ze dat spul hebben,dus geen probleem. Lachend verlaten we de winkel met een echt Callimero hoofddeksel. Alleen nu een plaats vinden voor die doppies als je ze niet draagt. Ruimte is spaarzaam in de auto dus dat wordt even zoeken en graven om een plek. Maar voorlopig zitten ze nog op ons hoofd te wiebelen. Geen gezicht en nee geen foto’s gemaakt. Daarna vertrekken we richting Clermond Ferand. Als we op woensdag aankomen en  uit de auto stappen waait er een aangename mistralwind. Heel wat anders dan het gure gedoe in nederland. Echt war m is het zeker niet maar onaangenaam ook niet. Nu vinden we dat windje nog lekker maar bij het volgende adres denken we er al heel snel anders over.

Ook hier moeten beide zijkanten los,maar we staan boven op een heuvel en de wind gaat soms over in vlagen. We kijken bedenkelijk en vragen nog of ze allebei open moeten aan de heftruckchauffeur. Ja dat moet dus dan doe je dat. Als 1 kant los is en we aan de 2e kant beginnen komt er een windvlaag die alles doet schudden.Het zeil klappert gevaarlijk en we besluiten weer 1 kant dicht te maken om te voorkomen dat  het van bovenaf naar beneden waait. Ik probeer t zeil aan een kant enigszins vast te houden zodat frank aan de andere kant alvast kan gaan vastbinden.Helaas komt de volgende windvlaag en voor ik het weet hang ik een metertje boven de grond aan 4 vingers te bungelen. Doordat het zo’n snelle vlaag is kom ik zo snel niet meer los. M’n ellebogen en schouders vinden het helemaal niet zo leuk, en de komende 2 dagen zal ik hier best last van blijven houden. Een beetje lacherig opper ik dat dit dus vliegles was en dat ik me net opgegeven heb voor parachutespringen. We besluiten het na een kwartier nog een keer te wagen omdat de wind gaat liggen. Een kant is boven en blijft bovenop liggen.Mooi nu de andere kant. Ik ga aan een kant staan en hou met een spanband het eerste zeil boven op het dak.Tenminste dat is de bedoeling. Helaas denkt de wind er anders over en voor ik het weet glijdt het eerste zeil er weer vanaf,ondertussen de spanband meenemend die vrolijk om mijn been heen slingert. Hellup ik bedenk me dat ik dalijk met een beetje pech op de kop aan een been hang. Voor t eerst roep ik dat ik het he-le-maal zat ben. Moe,pijn aan mn armen en #$*&%^%$ nog steeds geen zeil boven. De heftruckchauffeur ziet dat dit niet  gaat lukken en zegt dat we dan maar 1 kant dicht moeten maken. Naderhand komt een collega  gelukkig.Hij wist dat we deze trailer bij ons hadden en zag ons staan. Hij bedacht dat dit niet heel handig was met dit weer. Hij helpt met de boel weer op de plaats te krijgen. En de hulp is erg welkom. Naderhand bedenk ik me dus dat dit dus echt geen vrouwenwerk is. Helaas,ik ben een voorstander van gelijke behandeling en niet miepen maar hier moet ik toegeven dat ik dit niet red. Ik heb en de spierkracht en mn gewicht niet mee. Ach zegt de collega, zelfs de meest grote,sterke kerels hebben hier moeite mee. Beetje geergerd stap ik in,met het idee dat we het nu dan wel gehad hebben. Na een uur rijden zal ik gaan sturen dus we gaan nog gauw de parkeerplaats op voor een saniataire stop en het wisselen van de kaartjes. Als ik de auto start zie ik ineens de luchtdrukmeters in een rotgang teruglopen.Nog voor ik er wat van kan zeggen beginnen de toeters en bellen te miepen dat er niet genoeg druk is. Ehhhhhhhhhhhhhh,shit waar is mn theoriekennis??? Verder dan de slang controleren kom ik niet maar Frank heeft al gehoord waar t vandaan komt. Het  blijkt de rechter rembooster te zijn,die lekt als een zeef. Na overleg wordt de slang afgeknepen en kunnen we na een uur door. Gelukkig gebeurde dit op de parkeerplaats anders was ik onder t rijden wel heel onaangenaam verrrast geweest. Mijn humeur zakt nog wat verder naar nul als we verder gaan.In eerste instantie durf ik natuurlijk niet meer te rijden,maar uiteindelijk na uitleg ga ik er maar voor. Dit haat ik dus,als er iets kapot is. ‘s Avonds eten we even op Saran en rijden door tot net onder Parijs. We zijn helemaal gaar en alles doet me zeer na t vliegavontuur.

‘s Morgens maken we de rit af en rijden net even Duitsland in om de lading te lossen. En ja hoor alweer beide zijkanten eruit. Het heeft 1 voordeel.Ik ben niet zo’n klimmer maar na deze week draai ik mn hand er niet meer voor om om de riemen door t zeil te trekken terwijl ik niet al te stevig ergens op sta/ aan hang.

In Venray laden we vervolgens voor Parijs, en daar gaan we weer Vrijdagmorgen 10.00 uur kunnen we lossen en gaan dan laden voor Rotterdam. Ook hier loopt t gesmeerd en zijn we zo weg. Onderweg maken we pauze in een klein dorpje en voor t eerst permiteren we ons een stokbroodje paté en een echte pauze tussen de middag. Normaal wordt er gauw een boterham in de auto gesmeerd of een croissantje gehaald ergens. Nu zitten we binnen met koffie en de heerlijkste stokbroodjes die je kunt bedenken.Dit is genieten! Moeten we vaker doen….. Meestal nemen we ‘s avonds wel de tijd om even rustig te eten maar overdag is het meestal onder t rijden. ‘s Avonds landen we weer in Eersel. Moe maar toch erg voldaan en met mooie km’s op de teller. Nog even een gesprekje over of men tevreden over ons is en wederzijds. Leuk om te horen dat men tevreden is en dat dit inderdaad wederzijds is. We besluiten gauw onderweg wat te eten zodat we thuis niet nog aan de slag hoeven.Helaas 2 restaurants verder nog steeds geen eten dus toch thuis maar de vrieskist induiken.

Verder deze week 3 ongelukken gezien waarvan er 1 pal voor onze neus gebeurde en de andere 2 net gebeurd waren. Wordt je ook nooit vrolijk van. Vooral niet als je ziet wat voor schade een auto meteen al oploopt bij een aanrijding die niet eens zo heel erg zwaar is.

En dan denk ik aan die ongelofelijk, ergerlijke *%^#& van een vent die zich college noemt die me deze week zowat van de weg drukte. Expres wel te verstaan. En dat omdat ik voor 2 van de 3 invoegende vrachtwagens  naar de linker baan ging en inhaalde. Meneer achter me vond waarschijnlijk dat ik af had moeten remmen zodat hij er voorbij kon,want tijdens het inhalen kwam hij dus met een ruk naar rechts waardoor ik zowat de vluchtsrook als rijbaan moest gebruiken. En maar toeteren en druk doen. En de reden? Hij zat nog niet eens op de linker baan toen ik naar links ging dus in dat opzicht heb ik hem niet gehinderd. Leuk zo’n figuren………Vooral als ze denken dat ze haast hebben en je zelfs nog inhalen als je 89 rijdt, omdat je in hun ogen niet hard genoeg gaat.