update zoveel

25 01 2012

Zoals eerder geschreven hebben we onze auto verkocht. Na 3 maanden te koop hebben gestaan was er volgens de verkoper nog geen serieuze kandidaat. De zaken werden afgehandeld, we namen ons verlies (niet dramatisch maar winst was toch leuker geweest) en zagen hem in de eerste week van januari op internet te koop staan. Amper een week later kreeg ik een tip dat hij weer van de site af was…………Nog even bij de RDW gekeken of het kenteken soms van eigenaar verwisseld was, maar er stond niks. Hmmmm vreemd maar oke. Nu amper 3 weken nadat hij verkocht is, blijkt hij op 19 januari van eigenaar veranderd te zijn. Schiet mij maar lek, maar het gevoel dat we steeds hadden (dat we bedonderd werden) wordt nu wel bevestigd. Er was wel een koper, maar er is bewust gewacht?  In plaats dat wij de winst konden vangen heeft nu een ander mooie zaken gedaan in de eerste weken van januari.

Nu kun je zeggen dat is zaken doen, maar wat mij betreft valt het onder de boel belazeren. Niet zakelijk gewoon winst maken over de rug van een ander. Werd ons in december nog verzekerd dat de kans wel heel klein was dat we hem verkocht kregen, hun hadden amper een week nodig om hem verkocht te krijgen. Terwijl het aanbod gigantisch groot is in trekkers, en het aantal kopers heel klein, wordt uitgerekend die van ons in no time verkocht.

Pijn in de beurs hebben we er niet van (voor degenen die nu denken dat ze een vette roddel te pakken hebben, sorry nee)maar een pijnlijke deuk in vertrouwen levert t wel op. Dit is dus de dank van 1,5 jaar gekloot met een nieuwe  auto, altijd op tijd betalen van de lease, en het onvoorwaardelijke vertrouwen in een product en zn mensen.

Ik zal nooit wennen aan deze vorm van zakelijkheid. Bewijs heb ik niet voor dit alles, maar iets zegt me dat we er niet ver naast zitten. Gelukkig hoef ik niet in de spiegel te kijken naar een persoon ,die mensen die 4 jaar keihard gewerkt hebben, nog niet eens een beetje winst gunt.

 

Verder gaat het hier lekker. Frank knapt goed op, zelfs sneller dan verwacht. We kunnen de weken wel aftellen dat hij weer aan het werk kan vermoed ik zo.
Hier zijn we volop bezig met de voorbereiding van een feestje……..we gaan nu maar eens trouwen.





2011 herzien

1 01 2012

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 14.000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.





laatste loodjes

20 12 2011

Vanmorgen de knoop doorgehakt. De Scania gaat weg , voor t eerste bod dat kwam.Vooruitkijken en afvragen of het zin heeft hem nog 3 maanden te koop te zetten met alle onzekerheden van dien? Aangezien de markt totaal ingestort is, lijkt dit meer op een gokspel dan op zakelijk bekijken wat het beste is. Jammer maar zo liggen de feiten. Met ieder bedrijf dat nu failliet gaat komen er meer 2e hands auto’s op de markt, en dat is behoorlijk ongunstig voor ons. En ze vallen, met bosjes, kluiten en trossen. Gewoon eng. We willen nog steeds niet in dat rijtje van faillissementen dus moet je beslissingen nemen. Dan kun je gokken op een betere prijs en daarmee “vette winst” maken of je handelt het nu af. En we willen er vanaf. 2012 willen we opnieuw beginnen zonder al die beslommeringen die we de afgelopen maanden hebben gehad.

Met een brok in mn keel belde ik dat hij weg mocht. Het blijft een pijnlijke zaak, alhoewel ik eigenlijk dacht dat ik met het afhalen van de stikkers wel zo goed als genezen was van het verdriet. Niets is minder waar. Het verstand zegt het is een stuk blik op wielen, het gevoel zegt wat anders. Verstand en emotie liggen mijlenver uit elkaar…………..maar daar gaan we vast wel aan wennen.

Op dit moment is het allerbelangrijkste dat we beiden weer gezond de dag kunnen beginnen.
Frank is goed bezig met herstel van de operatie, alhoewel de wond nog niet best wil. Maar t bewegen gaat al super (volgens de fysio die zeer tevreden is).

Ik heb ondertussen 18 tanden laten trekken. Ook een karwei dat maar uitgesteld werd omdat ik daar echt geen tijd voor had. En ook geen zin eerlijk gezegd. Maar als je 6 weken met een ontsteking loopt wil je op het laatst bijna graag. Het valt niet tegen maar t valt ook niet echt mee. Pijn is goed te doen maar er verandert wel een hoop. Effe happuh is voorlopig uitgesloten, maar ik heb t volste vertrouwen dat dat straks weer kan. Verkeek me alleen even op het feit dat dat wat langer duurt dan een weekje.

Nu het jaar bijna om is zou je moeten terugblikken. Doe ik niet, immers het staat hier al in voorgaande verhalen. Misschien volgende week in een lollige bui………

 





update

29 11 2011

Afgelopen woensdag is frank dus eindelijk geopereerd aan zn schouder. De operatie is goed gegaan, en thuis herstellen gaat ook zo zn gangetje. Bont en blauw en met een fraaie rits in zn schouder is hij verplicht om veel te zitten. Liggen is lastig, slapen is nog lastiger maar gelukkig is nu na een paar dagen de pijn al minder. Mede natuurlijk door de pijnstillers. Veel stil zitten is de beste optie om de dag door te komen.

We komen het goed door samen, gelukkig kan ik nog steeds wonden verzorgen en “patiënten wassen en aankleden. Nu begrijp ik waarom men 4x gevraagd heeft of we thuiszorg wilden…..Niet nodig hier maar wel noodzakelijk bij menigeen die dezelfde operatie heeft ondergaan. Er is maar heel weinig wat hij zelf kan. Iets simpels als sokken aantrekken bv is bijna onmogelijk met 1 hand. Boterhammen smeren en je bord schuift over t aanrecht………..vlees snijden, veters strikken noem het op en je gebruikt er 2 handen voor.

Donderdag kon ik hem weer ophalen…..en vrijdag zat ik met zoon op de EHBO. Middenhandsbeentje gebroken dus gipsje erom. Terwijl Frank in bed lag en het daar heel lang ging duren de buurvrouw maar gebeld of zij hem uit bed kon helpen. Pffffffffffffff dan wil je jezelf wel in 2en splitsen.Dus vrijdag zaten hier 2 eenarmige bandieten op de bank en lol dat ze hadden.

Dat uit bed komen is nog steeds een drama maar schijnt erbij te horen. Opstaan is zonder hulp niet te doen.

maar we komen er wel, met wat humor en zo…………….





even een daggie weg

18 11 2011

Gister naar de vakbeurs in Venray geweest. De dag ervoor al een poging gedaan, maar toen wou ons peugje niet naar t station. Dan neem je de bus ? Nee 1x per uur een busdienst en om 18.00 de laatste bus vanaf station. Hielden we 2 uur over om rond te lopen in Venray.

De uitnodigingen hadden we ieder jaar in de bus, maar nooit tijd om te gaan. Nu wel, alhoewel ik me bedacht dat het wel heel vreemd is om te gaan als ondernemer terwijl je net gestopt bent. Een beetje bevreesd voor de reacties was ik dan ook wel. Wetend dat je  vertegenwoordiger van je auto bv ook daar rondloopt.

Nu moet ik al altijd even wennen aan de titel transportondernemer, met bijbehorend gedrag en uiterlijk vertoon. Maar oke een nette broek, de haren niet op standje föhn ontploft en een beetje een air opzetten moet lukken (alhoewel dat laatste gelijk weer in de eerste de beste prullenbak verdwijnt die ik tegenkom, geen poespas). Jak de dames die er lopen zijn of van de catering(dat waren nog de leukste dames ) of zo bont beschilderd en geplamuurd dat ik even twijfel aan het nut van dit bezoek. Opgelaten als een heliumballon kuier ik langs de stands met een blik van spreek me nu maar niet aan, want mij kun je niks meer verkopen. Zucht, steun, kreun ik vind het niks………totdat ik de nieuwe daf zie staan. Bohhhhhhh wat is ie mooi, en oh die MAN mag er ook zijn. Volledig uit mn rol dus. Maar dat praat wel lekker met collega’s.

totdat we bij de stand van Typisch transport komen…..Joop in de bocht en ik ben weer mn eigen zelf. Na een gezellig praatje (ja we komen straks terug) op naar de volgende stands. Dan komen we de brandstof leverancier tegen. Ouwe jongens krentenbrood, want Erwin ken ik al vanaf mn jeugd. Dat ie nou toevallig bij de brandstof leverancier ging werken was een toeval waar we pas achter kwamen toen hij voor t eerst langs kwam voor een zakelijk praatje, 4 jaar geleden. Hij belooft me zn oren open te houden bij transportbedrijven, je weet nooit hoe raar een balletje kan rollen wat werk aan gaat. Ik geef mn wensen door: dikke auto van de zaak, een 14e maand betaald en extra bonus bovenop 3 weken gebruik maken van het vakantie adres van de werkgever. (geintje natuurlijk)

Op zoek naar de Scaniastand, even handje schudden denk ik nog. Voor ik het weet zitten we met de verkoper, de man van Finance en de rayonmanager om de tafel. Nogmaals bespreken we de mogelijkheden en vooral onmogelijkheden van een doorstart. Men kan het niet geloven dat we echt stoppen. Ergens hopen ze dat we na een paar weken  “Tot inkeer komen”. Een verkoper heeft waarschijnlijk niet zoveel kijk op het hebben van personeel. Wat dat niet allemaal kost en dat het op dit moment niet te betalen is. Dit is al vaker geopperd, lekker kort door de bocht: “Dan zet je toch een chauffeur op de auto?’ Waarschijnlijk een reactie van iemand die geen benul heeft. Dat we de uitstraling hadden van een koppel dat lol in hun werk had, dat zo positief bleef ondanks de tegenslagen, dat er voor ging neem ik aan als compliment van deze heren. Maar t besluit staat nog steeds vast. Wat komt dat komt, en daar kun je niet op vooruit gaan lopen als je gezondheid in het geding is.

Terug naar de stand van Typisch transport. Joop vraagt me waarom ik stop met mn column. Ik dacht dat het de beste keuze was. Immers ik ben niet meer actief in transport nu. Wat moet ik schrijven, ik maak niks mee nu. De boodschap is duidelijk………men heeft graag dat ik blijf. Genoeg meegemaakt, genoeg te vertellen nog. En straks op zn minst een partner van een chauffeur die vaak de hele week van huis is. (oke die invalshoek had ik nog niet bedacht) Ik neem het graag aan, wil helemaal niet totaal uit het transport, wat zeg ik ik wil graag blijven en wat nadenkers schrijven voor al die collega’s die het op prijs stellen. Op de valreep doen we nog even wedstrijd tassen uitdelen (promo artikelen) We eindigen gedeeld 1e alhoewel ik Joop verdenk van vals spelen. Maar lol hebben we wel.

Na wat hapjes, drankjes en leuke praatjes zijn we ‘s avonds om 22 uur thuis. Even naar de vakbeurs…………………..en we hebben genoten





15 11 2011

Gisteren naar t ziekenhuis voor een gesprek met anesthesist en zorgverpleegkundige. Alle puntjes op de I gezet, nog eens alles doorgelopen en dan wordt langzaam duidelijk dat het een pijnlijke revalidatie wordt. De eerste 20 uur zal Frank geen pijn hebben maar daarna wordt t afwachten wat het brengt. Tot 2x toe krijgt hij te horen dat hij niks mag forceren, niet de stoere mag uithangen en alles op zijn beloop moet laten. Maar zeker niet forceren en op de revalidatie vooruit mag lopen….Dat zal wat worden.

Vanmorgen ben ik bij de tandarts geweest voor een gebitsafdruk. De kogel is door de kerk. Boven gaat alles er in 1x maar uit, in plaats van nog jaren met gekmakende kiespijn te lopen en elk jaar wel een tand of kies verliezen (lees laten trekken). Zie niet zitten waarom ik nu nog met plaatjes en toestanden moet gaan lopen terwijl ik over een aantal weken al 3 kiezen mis aan beide kanten dus ook nog niet naast mekaar (dan was een plaatje misschien zo gek nog niet) Tandarts is het er niet mee eens, en al helemaal niet dat ik het onder narcose laat doen. Tja dr valt nu nog maar weinig aan me te verdienen natuurlijk, de onderkaak is nooit zo problematisch bij mij (lees nooit werk aan). Denk dat de laatste controle zelfs bij hem geweest is.Ik ga voor een ander. Onze relatie is behoorlijk bekoeld na de laatste weken.
As maandag eerste gesprek met de tandarts die wel bereid is om onder narcose alles eruit te halen en dan zal het binnen 4 weken ,schatten ze, gebeuren.

Vanmiddag nog snel even een kastje afgebroken en op zolder weer opgezet. Boekhouding erin gepropt en deuren dicht. Opgeruimd staat netjes. Beetje verlangend kijk ik naar de kerstspullen.Veel te vroeg nog maar ik vind het zo gezellig als het spul overal staat en hangt. Nog even geduld….





13 11 2011

En dan slaat de algehele lusteloosheid toe………opeens weet ik niet meer wat ik moet gaan doen, heb ook nergens zin in. Slaap me een gat in de dag als ik niet uitkijk en kom maar niet bij. De ene griep, ellendig voelen, kiespijn enz na de andere slaat hier toe. Dacht met 2 weken wel weer uitgerust te zijn maar het valt tegen. Iets teveel geëist de laatste tijd vrees ik.

De telefoontjes om zaken te regelen, de post, de mails die aandacht vragen. Alles wordt rustiger.
Opeens sta ik 3x achter elkaar op het voetbalveld naar zoon zn prestaties te kijken, ga ik op standje:” het kan morgen ook nog wel”.

Alles is nu gericht op 23 november, daar leven we nu naartoe. Vanaf hier dus niks te melden deze week.

 





23 november

8 11 2011

vanmorgen D-day. Ik allereerst naar de tandarts eindelijk verlost worden van 2 kiezen waarvan er 1 al 2 weken ondraaglijke kaakpijn veroorzaakte. Die ook niet verdoofd kon worden ivm een ontsteking. Vanmorgen , vergezeld van lalalala pilletje(ofwel als je nu niet rustig wordt pilletje dan helpt niks meer dan een hamer) naar binnen. Vast ervan overtuigd dat ik het wel aan zou kunnen. Niet dus. Mond vol verdoving, auw doet zeer. Nog wat verdoving auw doet zeer…….en dan besluiten dat het weer klaar is voor vandaag. Wat zeg ik voor het eerste jaar. Ik ga naar huis, je ziet maar dat je mn kiezen te pakken krijgt maar ik ben weg …………Dat dit de oplossing niet is weet ik maar al te goed maar de angst is groter dan het gezond verstand.(of het gezond verstand is te klein kan ook natuurlijk) Dus de komende tijd zal ik moeten gaan beslissen wat er nu moet gebeuren. Denk dat ik zo’n mooi glaasje ga kopen waar tandjes inpassen. buisje Steradent voor kerst..Ach er zijn leukere kado’s natuurlijk.De tandarts verzekert me dat ook kunstgebitten met scheve tanden bestaan. Om nu met een Mc Cleans smile door t leven te gaan lijkt me 3x niks, dus ik wil mn eigen scheve tandjes terug.

Daarna op naar t ziekenhuis om de orthopeed te vragen of ie aub wil opereren. Die vraag hoeven we niet te stellen. Hij komt al binnen met: “Zo gaan we het nu eindelijk doen?” Binnen 5 minuten zijn we buiten, er is geen discussie of gesprek het is duidelijk voor hem. (voor hem was het vorig jaar al duidelijk)Het wordt geen kijkoperatie het worden zelfs 2 operaties voor de prijs van 1. Wat ik onthouden heb is dat er een stukje van het sleutelbeen gaat en nog iets maar door de lalala pilletjes ben ik het even kwijt. Maandag terugkomen voor een uitleg en gesprek dan zal ik het wel onthouden.
Op naar de afspraken juf voor de datum van operatie. “Oh meneer ik heb geen plaats……..o jawel tussen kerst en oud op nieuw”. Nou ik denk niet niet bries ik ondanks de lalala pilletjes, dan gaan we wel naar België, als we zo lang moeten wachten. Ze zoekt en zoekt en vind een plekje voor spoedgevallen. Na overleg met de orthopeed mag Frank daar komen en dat is 23 november. O het kan dus toch…………….

Op naar de bloedafname en het maken van een hartfilmpje en dan zijn we 4 uur verder……..ondertussen slispel ik , probeer een chocomelletje met een rietje naar binnen te zuigen en een broodje kaas te eten. Lastig met zoveel verdoving in je geveltje. Frank veegt de kruimels van mn wangen (waar zat die mond nou) en ik krijg dankzij de lalala pilletjes de slappe lach. Buiten vraagt hij heel vriendelijk of ik kippenpoten of pizza wil. Ik trap erin en prevel doe maar :kiffefoten. Weer lol (van zijn kant natuurlijk)

jaja het was weer een bere gezellige dag, we hebben weer gelachen, ik vooral als een boer met kiespijn…………Maar de kogel is door de kerk. Over 2 weken mag hij eindelijk beginnen aan herstel. Dat gaat ook nog wel zn tijd duren maar dan zit er hopelijk vooruitgang in en kun je aftellen naar volledig herstel. Dus de komende 2 weken worden nog druk. Nog snel wat dingetjes regelen en doen en dan volledige aandacht voor de revalidatie. En heel hard duimen dat er geen spoedgeval tussen komt waardoor alles uitgesteld wordt………..

 

 





opgeruimd staat netjes

3 11 2011

Vandaag toch maar begonnen aan een ogenschijnlijk onmogelijke taak. Het  definitief opruimen van de administratie. Niet dat ik 4 jaar alles in een kartonnen doos gegooid had hoor, maar er zijn altijd stapeltjes, enveloppen die nodig opgeborgen moeten worden maar die makkelijker terug te vinden zijn in hun specifieke enveloppe of plekje. Nu alles voor een flink aantal jaren de zolder op moet en ik toch verwacht dat ik hier en daar nog wat moet opzoeken maar flink doorgepakt met alles opnieuw indelen en opbergen.

Dan kom je dus ook al je afspraken en overeenkomsten tegen van afgelopen jaren. In 2007 was ik nog erg vriendelijk in mails als ik het ergens niet mee eens was. In 2011 was na 3 mails de toon al anders. Vragen of het mocht ging over in mededelen dat het gebeurde…….. Echt alles heb ik bewaard, zelfs de meest waardeloze bonnen en offertes (waar vervolgens niets mee gedaan werd om verschillende redenen, maar wat ik wel bewaarde)

Tijdens het opbergen kom je allerlei vergunningen, kaarten, overeenkomsten enz enz tegen die je nu moet opzeggen. Er ligt hier en mooi stapeltje post klaar. Morgen naar het postkantoor en dan is ook dat opgeruimd/schriftelijk doorgegeven. Het enige wat ik moeilijk vond was om de vergunningen terug te sturen. Daarmee geef je definitief je bedrijf op. Zonder vergunning geen bedrijf.

En dan komen er reacties per mail van zakenrelaties die je graag persoonlijk vertelt dat we gestopt zijn. (een pas  terugsturen is heel duidelijk maar niet erg netjes zonder begeleidende uitleg)Elke mail die terugkomt is een wens op beterschap en spoedig herstel. En elke mail houdt ook de zin in dat we ten alle tijden weer welkom zijn als we ooit opnieuw beginnen.  Het doet goed dat men schijnbaar goede ervaringen met ons had, dat we weer welkom zijn als we ‘stoute” plannen hebben om opnieuw te beginnen.

En dan gaat vanmiddag de telefoon. De zingende vrachtwagenchauffeur Bert Denver belt bij toeval op omdat hij van ons al zo lang niks gehoord heeft. Hoe toevallig. Bert bezorgde me een onvergetelijke avond aan het begin van onze carriere door zijn gitaar uit de auto te pakken en te gaan zingen.

En nu belt hij net nadat we gestopt zijn met ons bedrijf……………een heerlijk toeval (toeval bestaat niet)

Frank heeft zich de afgelopen dagen geamuseerd met een tijdelijke hobby (ik denk dat het geen blijvende hobby is). Een kastje van de kringloop geschuurd en geverfd. Het resultaat mag er zijn, ondanks dat hij maar een arm kon gebruiken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Overigens wil ik nogmaals iedereen bedanken die ons op wat voor manier ook steunen. Telefoontjes, kaarten, mails, berichten op forums en dit weblog. Ongelofelijk wat een reacties. Ik heb het idee dat het nog niet stopt voorlopig, immers het nieuws gaat nu pas rond (stelletje waswijven hahahahahahahaha)





ongelofelijk

30 10 2011

hoe dom sommige mensen zijn……….ze denken dat ze de wijsheid hebben maar reageren als een Boer met kiespijn. Wij hebben nooit niet moeilijk gedaan met het openlijk mededelen dat we gingen stoppen. Ik heb zelfs op dit weblog geprobeerd, zonder 4 bladzijden vol te schrijven (waar sommigen overigens veel beter in zijn dan mij)kort en bondig te verwoorden wat gaande was. Dan zijn er mensen die na het lezen van een blog kennelijk denken dat ze volledig op de hoogte zijn van de handel en wandel van de firma, het gezin en ons leven. ik gun jullie een kijkje in ons leven, maar hoop dat jullie ook begrijpen dat dat kijkje door een kijkgaatje is. Niet alles, zelfs niet de helft staat hier beschreven wat er gebeurt of gebeurt is. Maar je hebt dus mensen die denken dat ze nu alles van ons weten behalve de pincode. vervolgens gaan ze hypocriet op een forum hun mening verkondigen of het de enige waarheid is. Een hele analyse komt er aan te pas en niks maar dan ook niks wordt geschuwd om mede te delen wat voor flutchauffeur ik  ben. Immers ik wil niet solo rijden, heb het zelfs voor mn kerel niet over om hem een paar weken rust te gunnen zodat zn schouder kan genezen. Ooit al een orthopeed tegengekomen die gaat opereren als een paar weken rust voldoende zijn?Welja dat was de oplossing, ik een paar weken rijden en zie daar alles over en vrolijk verder. Dat de persoon in kwestie geen idee heeft wat er aan de hand is blijkt wel door de domme opmerkingen die volgen. Zij immers zou solo gaan zij zou het beter doen zij zou wel weten hoe het moest. Het enige wat ze aan kon dragen was het feit dat ik ergens gezet heb dat ik solo reed naar de garage de laatste keer. En so what? Ik heb uren en kms gemaakt zonder dat frank naast me zat en inderdaad nooit alleen gereden. Helaas voor sommigen hebben ze geen partner die 24 uur per dag op de lip wil zitten in een paar kubieke meter.Maakt dat mij een slechte chauffeur, maakt dat anderen een echte chauffeur? Maakt het mij een slechte chauffeur als ik uiteindelijk kies voor gezondheid en geluk van kinderen en partner? Dat zeggen mensen die geen kinderen en geen partner hebben waar ze lief, leed,alles mee willen delen. Maakt dat mij een gebrekkig chauffeur of maakt dat de ander een gebrekkig persoon omdat ergens over gepraat wordt waar ze totaal geen verstand van hebben? Dat deze persoon jaren geprobeerd heeft me te vertellen dat ik niet goed bij mn hoofd was als ik een collegiaal praatje maakte met de mannen (jawel er zijn mannen in het transport, gek he), dat ik geen hulp mocht aannemen als ik met een lekke band langs de kant stond en  vooral niet vriendelijk moest reageren op collega’s…..zegt dat wat over mij als slechte chauffeur of over diegene die schijnbaar de hele wereld aankan zonder vriendschap en collegialiteit. Dat diegene niet meer geacht werd mij op mn eigen weblog de les te lezen na iedere plaatsing van mijn kant werd me niet in dank afgenomen. Nee toen ze haar kans schoon zag ging ze op een forum haar kolder neergooien omdat ze wist dat ik daar niet reageer.nEn dan vind uitgerekend dit persoon dat ze recht van spreken heeft (over dingen waar ze totaal geen verstand van heeft)

Vervolgens hebben we nog enkele heren die DENKEN dat ze de beste stuurlui zijn. Zij weten hoe het zit, zij weten dat we failliet zijn, zij weten ook dat de auto op onze naam staat en we ons dus nu suf betalen aan scania lease…….vreemd want toen we het gesprek hadden met scania zaten wij en de meneer tuuuuuuuut alleen in de kamer………………..toch raar dat men het dan allemaal tot de puntjes weet.

vervolgens hebben we dan nog een meneer die beweert dat iederen er maar vanuit moet gaan dat we al lang binnen zijn……jaha binnen maar vandaag ook veel buiten want het was goed weer. dan ligt het vast aan de CAO (welke????) of we hebben teveel uitgegeven. Duidelijk niet meer van deze tijd deze man.

Vervolgens lees ik dan nog even dat we dus geen AOV hadden anders was het totaaaaaaaaal geen probleem om rond te komen. Nou ik ga t hier niet neerzetten maar:1 we hebben hem,2 je betaald je dr blauw aan (getallen met 3 cijfers en het eerste begint met een 3 per maand) en je houdt bijstandsnivo over nadat de belastingdienst zn deel gehad heeft. Dus zijn wij domme ondernemers en hebben we onder kostprijs gereden als we geen spaargeld hebben……………hoera sommigen moeten nog wakker worden ,en ik vraag me af in hoeverre dat ze met transport te maken hebben. Zijn dat nu de wannabees die eigenlijk wel met zon grote kar willen rijden maar het niet kunnen,durven maar doen of ze de wijsheid in pacht hebben? Die diep in hun hart eigen rijder wilden worden maar t lef niet gehad hebben en dus nu maar iedereen en alles gaan afzeiken die het volgens hun niet goed doet?

Ik ben me een hoop kolder tegengekomen van mensen die even wisten hoe het zat. Of het nu op het vlak was van de schouder, het leiden van een bedrijf of het afhandelen van deze zaken was…………….het is triest maar evengoed ook erg lachwekkend. Wat een stumpergedrag.

Nu moet ik toch even kwijt dat de overige reacties , en die waren dus echt ongelofelijk in de meerderheid, hartverwarmend waren. Mensen die begrepen dat je dit niet even besluit. Dat je alles hebt bedacht om het anders te laten lopen, op je wenkbrauwen hebt geschipperd en gedaan om dit te voorkomen. Dat het een hels jaar was, dat het onvermijdelijke er aan kwam. Maar dat het weloverwogen beslist is om erger te voorkomen. Zowel voor de gezondheid, het gezin als voor alle leveranciers die van ons geld tegoed hadden. Ik kan met trots melden dat niemand iets tekort is gekomen op dat vlak, dat alle rekeningen zijn betaald, dat we tevreden zijn dat het zo gelopen is en iedereen recht in de ogen aan kunnen  kijken.Deze mensen bedanken we dan ook uit de grond van ons hart. Je weet niet wat je aanricht met domme onzin verkopen,maar je weet ook niet half hoe fijn het was te lezen dat men ons dit niet gunde.

Ik hoop voor de kortzichtigen die dit lezen misschien een lampje gaat branden, het is niet wat jullie denken zeker te weten. Het is veel meer dan jullie ooit kunnen en zullen begrijpen. Het is veel meer dan hier staat geschreven, en zelfs veel meer dan ik hier ooit zal schrijven. Laat mij maar lekker een flutchauffeur zijn, vooral voor al die “collega’s ” die het allemaal zo goed weten.

Voor de overigen kan ik alleen maar zeggen: bedankt voor jullie support, steun en lieve woorden. Zo ken ik jullie van onderweg, zo gingen we met elkaar om………….en daar is deze flutchauffeur beretrots op dat ze dat heeft meegemaakt.

 

 








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.